Aflevering 8: Naomi De Bruyne: 'Die burenhulp en dat kleine helpen, dat vind ik echt essentieel.'

Ze is nog maar 30-something, maar dat houdt Naomi De Bruyne niet tegen in haar volwassen vooruitgangsdrift. Als coördinator van vzw Steunpunt Mantelzorg & ondervoorzitter van het Vlaams Mantelzorgplatform, als eerstelijnsmanager bij i-mens én als vicepresident van de Vrouwenraad. Hoe ze dat allemaal combineert? En vooral: hoe ze het zo belangrijke mantelzorg meer op de agenda helpt zetten? Naomi vertelt het ons: genuanceerd & onderbouwd, met het hart op de tong. Haar volledige verhaal hoor je op Spotify op je eigen ritme, via de handige tijdslijn: onderweg, tijdens de sport of lekker thuis? Hier alvast 4 fragmenten die smaken naar meer, met de exacte tijd in de podcast. Maar niks gaat boven de hele babbel vanaf het begin: geniet!

Erkenning voor mantelzorgers, sectoraal tot beleidsmatig (18’21”)
‘Wat ik heel belangrijk vind: dat mantelzorgers erkend worden voor de rollen die zij opnemen in de zorg. En dan bedoel ik op microniveau, op individueel niveau, dat een thuisverpleegkundige erkent wat daar de mantelzorgersrol is. Maar dan bedoel ik dat ook op beleidsniveau. Dat we met mantelzorgers of hun verenigingen aan tafel zitten en hun perspectief op gelijkwaardig niveau staat met die van de professionele zorgverleners. Wij geloven in de zorgdriehoek. Iedereen en daarmee bedoel ik patiënten, mensen met een zorgbehoefte, mantelzorgers en zorgverleners, heeft een eigen perspectief, eigen zorgverwachtingen, eigen zorgnoden. Maar die zijn wel gelijkwaardig en zolang dat niet gezien wordt, zit die situatie altijd scheef en zal er iemand een stuk ontevreden zijn. Dan gaat de zorg - in mijn perceptie - ook minder goed zijn.’

De onderbelichte mantelzorgzwaarte tijdens covid (33’42”)
‘Uit onderzoek bleek dat 2 op 3 mantelzorgers de zorg zwaarder heeft ervaren tijdens covid dan ervoor. En we weten dat mantelzorgers het over het algemeen al vrij zwaar hebben. Ja: dan gingen er bij ons wel alarmbellen af want die zorgmoeheid, die we ook zien bij thuisverpleegkundigen en andere eerstelijnsactoren, was er ook en veel meer. Want als thuisverpleegkundige kan je nog altijd naar huis, de deur achter je dichttrekken en bij je gezin zijn. Dat konden die mantelzorgers niet. Ze zaten vaak nog meer in een isolement. 56% vond ook dat ze vaker onder spanning stonden, 42% ervoer de combinatie zorg & ontspanning als slecht, respectievelijk 25% en 32% vond onvoldoende emotionele en praktische steun in eigen omgeving… En last but not least: ruim 8 op 10 mantelzorgers waren bang om ziek te worden en hun cliënt te besmetten.’

Opleidingen op maat voor eerstelijnsmedewerkers (23’30”)
‘We hebben die opleiding ooit gemaakt met het vroegere Thuishulp, nu i-Mens. Enerzijds aangepast op (thuis)verpleegkundigen en anderzijds op verzorgenden. We kunnen het dus in 2 settings geven. Ondertussen hebben we het uitgebreid naar andere eerstelijnsmedewerkers, dus echt aangepast aan hun context en concrete werk. Tijdens de opleiding krijgen wij altijd positieve feedback van ‘Ah, ik had het nog niet zo bekeken. Dat is eigenlijk een bril die ik nog niet had opgezet.’ Ook omdat wij vaak proberen te vertrekken vanuit het idee dat mantelzorg niet alleen iets is van de zorgbehoevende en ‘de mensen die wij daar behandelen’. Maar ook van jezelf als zorgverlener en als zorgverlener die ook mantelzorger is. Ik probeer allang onderzoek te stimuleren naar hoeveel zorgverleners zelf mantelzorger zijn. Omdat ik vermoed dat het cijfer bijzonder hoog is, hoger dan in andere beroepen.’

Mantelzorgers ondersteunen in een complexe maatschappij (13’43”)
‘In Brussel moeten we heel wat inspanningen doen om onze werking uit te bouwen. We zijn daar ook dankzij een zorgzaam buurtproject in geslaagd. We hebben wel wat mooie verwezenlijkingen maar die vragen flexibiliteit en taal. Als je kwetsbare mantelzorgers wil bereiken, moet je op anders communiceren en gaan kijken. Dat vraagt veel flexibiliteit, ook van een overheid die toch een taalwetgeving oplegt aan al haar erkende organisaties. Terwijl ik daar vrij pragmatisch denk: als mensen Frans spreken, dan spreken we even Frans. En als ze Arabisch spreken, moeten we misschien zo’n folder voorzien. Voor alle duidelijkheid: wij volgen gewoon de taalwetgeving. Wij vragen netjes uitzonderingen zoals dat hoort maar ik vind dat wel een moeilijke verhouding. Je krijgt subsidies van een overheid en tegelijk wil je die in een bepaalde richting duwen. En moet je op een bepaald moment strepen durven trekken, harde boodschappen brengen.’

Benieuwd naar de rest van Naomi’s bijzondere verhaal? Check haar podcast en deel hem met iedereen die gelooft in een duurzame thuisverpleging. Van professional tot particulier. Want uiteindelijk willen we allemaal vooruit.

Gepost op 19 okt 2023

Andere nieuwsartikels