Aflevering 7: Pinar Akbas: 'Als de hele zorgketting zwijgt of wegvlucht, wordt er niks gedaan.'

Verpleegkundige, schrijfster, beleidsmaker of activiste: de vele gezichten van Pinar Akbas hebben 1 grote gemene deler. Een enorme gedrevenheid om de wereld - en zeker die van de zorg - beter te maken. Haar Turkse temperament laat niemand onberoerd en is meer dan welkom in een sector die misschien ‘te braaf’ is (aldus psychiater en thuisverplegingscliënt Dirk De Wachter). Een uitgesproken én onderbouwde visie in 1? Dat is Pinar ten voeten uit, ook in deze pittige aflevering. Onderweg, tijdens de sport of lekker thuis? Haar volledige verhaal hoor je op Spotify op je eigen ritme, via de handige tijdslijn. Hier alvast 4 fragmenten die smaken naar meer, met de exacte tijd in de podcast. Maar niks gaat boven de hele babbel vanaf het begin: geniet!

Durven spreken om positief te evolueren (7’25”)
‘Ik vind altijd dat we dingen bespreekbaar moeten maken: maatschappelijke evolutie is er pas als er dialoog is. Ik merk dat zelf in mijn werk als auteur. Als ik getuigen zoek over hun werk in de zorg, is er een heel grote terughoudendheid en gereserveerdheid. En ik denk altijd: maar als jij niet praat, als de hele zorgketting zwijgt of wegvlucht, dan wordt er niks gedaan. Dat is het probleem nu: een structureel personeelstekort dat al decennia aansleept omdat er te weinig wordt gepraat. Momenteel hoor ik nergens minister van Volksgezondheid Vandenbroucke. Waar ís hij? We hadden weer een nationale staking, de zorg- en welzijnssector kwam weer op straat. Vorig jaar heb ik deelgenomen aan die staking en wat is er op 1 jaar tijd gebeurd? Geen idee.’

Het stigma op de verpleegkundige (19’21”)
‘Ik zeg het nog altijd: er is een stigma in de maatschappij. Je zegt dat het mij hoog zit dat ik toiletten moet schoonmaken, maar da’s weer dat stigma. Er was zo vaak familie die verwachtte dat ik moeders compressiekousen met mijn handen waste. Dat is dat stigma. Ik heb 3 jaar gestudeerd, veel andere pathologieën bestudeerd ook om op andere diensten te werken. Ik heb kennis van medicatie, verpleegtechnische handelingen… Waarom wordt dat verwacht van een verpleegkundige? Ik vraag het jou. Dát wordt in stand gehouden. Niet alleen door mensen in de maatschappij maar ook door hiërarchie. Hoe vaak heb ik toch gehoord: dat hoort nu eenmaal, het is deel van de job. Neen: het is deel van de job om in een variabel regime te werken. Ik had nooit problemen om weekends of nachtdiensten te presteren. Maar het hoort niet bij de job na 3 à 4 jaar evidence based studie om huishoudelijke taken te verrichten.’

Samenwerking & taakdifferentiatie met voorwaarden (42’09”)
‘Meer samenwerking onder lokale zorgverleners? Dat is een heel moeilijke. Want ik wil alles van mijn patiënt weten. Stel dat ik naar een adres ga waar ik alleen een intiem toilet moet uitvoeren. Je zou kunnen zeggen: ik besteed dat aan een zorgkundige uit, dan kan ik naar een ander adres waar ik een verpleegtechnische handeling doe. Maar uiteindelijk moet dat op voorwaarde dat die zorgkundige getraind is op goede zorgobservaties. Zijn er drukplekken? Zijn er wondjes? Wat is de voorgeschiedenis van die persoon? Is dat iemand met diabetes, hart- en vaatziekten? Want als er wondjes zijn, is er ook een slechte wondheling. Al die kennis moet een zorgkundige ook hebben. Niet gedetailleerd want zij/hij moet rapporteren dat er een wonde is op het scheenbeen van die patiënt. Zodat de verpleegkundige terug kan komen kijken. Dus de voorwaarde is een zekere professionaliteit. Zo kan je enkel maar die duurzaamheid faciliteren.’

Meer flexibiliteit voor de (alleenstaande) mantelzorger (54’54”)
‘Ik wil niemand iets verwijten hé. Het is zeer moeilijk in de huidige context om als voltijdse werknemer in die ratrace ook nog mensen te verzorgen. Dus we moeten terug een beetje onthaasten in onze carrière. Laatst zei iemand op Twitter: ‘Ik ben een voltijdse werknemer in de sociale sector en alleenstaande. En eigenlijk zou ik 4/5 willen werken om mijn dromen na te jagen maar dat kan ik niet. Ik moet voltijds blijven werken en dat is het gewoon.’ Ze zit vast. Hoe ga je mantelzorg faciliteren als het systeem noopt tot een verplichte voltijdse tewerkstelling? Ik ben ook alleenstaande. Meer flexibiliteit dus, meer kansen. Ze zei ook dat ouders wel profiteren – tussen aanhalingstekens – van het ouderschapsverlof, maar ze als alleenstaande geen enkel voordeel heeft.’

Benieuwd naar de rest van Pinars bijzondere verhaal? Check haar podcast en deel hem met iedereen die gelooft in een duurzame thuisverpleging. Van professional tot particulier. Want uiteindelijk willen we allemaal vooruit.

 

Gepost op 26 sep 2023

Andere nieuwsartikels