Aflevering 10: Daisy Vanhollebeke 'Zie de mens achter de kanker'

Thuisverpleging OHC: een absolute pionier in de Vlaams oncologische en palliatieve thuiszorg. Geleid door Daisy Vanhollebeke, een rasechte West-Vlaamse met het hart op de tong. Daisy’s ziekenhuiservaring en ondernemingszin hielpen hard om de professionele thuishospitalisatie op de kaart te zetten. En de weg te bereiden voor een nieuwe thuiszorgtak met veel toekomstpotentieel. Het geheim? Een enorme waardering voor de cliënt, een sterk zorgnetwerk en een welverdiend kwaliteitslabel. Haar volledige verhaal hoor je op Spotify op je eigen ritme, via de handige tijdslijn. Ergens onderweg, tijdens de sport of lekker thuis? Hier alvast 4 fragmenten die smaken naar meer, met de exacte tijd in de podcast. Maar niks gaat boven de hele babbel vanaf het begin: geniet!

Vanuit de persoonlijke praktijk (7’59”)
‘Mijn papa is 10 jaar geleden gestorven, hij was maar drie weken ziek. Dus vanuit een zeer betrokken ervaring merkte ik dat er nood was aan een stukje thuisbegeleiding. Begeleiding en verzorging: de twee gaan hand in hand. Ik heb dat met een paar van mijn oncologen in het ziekenhuis besproken en ze zeiden allemaal ‘Daisy, spring, er is daar zeker toekomst in.’ Ik heb dat één jaar gecombineerd met mijn job en ben dan 80% gaan werken. En heb de thuisverpleging stilletjes opgestart. Toen ik stopte, werkten we met een team van 3 man. En dan na een jaar heb ik een beslissing moeten nemen. ‘Nu kies je. Ofwel doe je je leidinggevende functie in het ziekenhuis verder, waar we intussen ook de verhuis hadden gehad. Ofwel ga je volledig voor de thuiszorg.’ En ik heb volledig voor de thuiszorg gekozen. Ik denk dat het altijd een beetje dat sociaal voelende geweest is. En ja, ik ben zo iemand hé: het hoofd-handen-hartverhaal dat je waarschijnlijk al gehoord hebt? Ja, dat hart vind ik heel belangrijk. Zonder hart kun je niet zorgen en kun je het niet volhouden in de zorg, denk ik.’

Contextuele zorg op maat (26’23”)
‘Ja, we verzorgen ook kinderen. En heel bejaarde oude mensen: vorig jaar had ik iemand van 100. Ik dacht nooit dat ik zo iemand ging verzorgen. Die mevrouw is gestorven op haar 100e verjaardag, uiteindelijk heel dankbaar, echt waar. Dat is heel dubbel. En ik ging er 's morgens ook met een dubbel, dankbaar gevoel. Mogen gaan op haar 100ste verjaardag met de kinderen erbij… Het is allemaal een beetje zoals je het inkadert. Als je een kind begeleidt, dan begeleid je de mama en papa erbij. En ik zeg altijd: begeleiding is veel meer dan enkel mantelzorg of familie. Het is de context. Je begeleidt een context. Daar bedoel ik mee: ik verzorg soms eenzame mensen die echt alleen staan. Letterlijk en figuurlijk. Maar dan heb je een poetsvrouw, buurvrouw of iemand waarvan je zegt ‘Hmm, wie zij gij nu?’. Die 3 straten verder blijkt te wonen. En iets terug wil doen omdat de cliënt nog dit en dat heeft gedaan. Dat is context en soms zien cliënten meer die mensen dan hun zoon of dochter, die ze al 20 jaar niet meer zagen. Die context is heel belangrijk.’

Kwaliteitslabel en -opleiding (36’25”)
‘Wij hebben een kwaliteitslabel binnen Mederi, een 3-sterrenlabel. Het zorgt er wel voor dat je een aantal uren opleiding moet bewijzen. Ik ben daar vrij streng in met mijn verpleegkundigen. Het moet echt een opleiding zijn die ook aan bed wordt gegeven, bijvoorbeeld met een blaasspoeling bij chemotherapie. Dan leiden we ze ad hoc op. Ik organiseer hier soms een bijscholing voor collega's. En geef zelf bijscholing omtrent oncologische thuisverpleging, maar ik denk dat we bijscholing moeten durven volgen in ziekenhuizen. En zelfs in universitaire ziekenhuizen. Dat gebeurt te weinig in de thuisverpleging: het niveau van bijscholing is er daar voor mij niet hoog genoeg. Mijn lat ligt iets hoger. Je moet daarvoor niet in eigen dorp gaan: kijk eens verder. Ik kijk weleens naar Leuven voor een opleiding, bij wijze van spreken. Vlaanderen is toch maar een zakdoek groot, los van de files. Zolang je in de eigen comfortzone zit, ga je niet veel bijleren. Durf daar eens buitengaan, kijk over de grenzen en muren heen.’

Agressieve kankers in beeld (1u00’11”)
‘Longkanker, je krijgt dat alleen maar door te roken.’ Een stigma. En daar moeten we voor een groot stuk vanaf. We hebben een nieuwe vzw Prolong die voor de longkankers opkomt. Ik denk dat het belangrijk is want een borst- of darmkanker: dat zijn mensen met een redelijk lange overlevingstermijn. De agressieve kankers zoals kleincellig longcarcinoom, pancreaskanker, mesothelioom… die hoor je veel minder in de media. Dat wordt sterk doodgezwegen. Daar wordt ook veel minder onderzoek naar gedaan. En we moeten daar eerlijk in zijn. Men reageert nog altijd een beetje van ‘Als je middelen geeft en de mensen sterven binnen de 6 maand, ja… ze zijn er niet meer hé’. Maar als ze nog 15 à 20 jaar leven, is dat veel positiever. Ik denk dat we onze agressieve kankers meer moeten ondersteunen, media- en opiniegewijs. Als we kijken naar de stijging van de hoofd-halskankers, van de agressieve pancreastumoren... Dat gaat aan een hels tempo omhoog. We weten nog niet hoe het komt. Recente studies duiden aan dat DNA-mutatie & omgevingsfactoren meer en meer een rol spelen.’

Benieuwd naar de rest van Daisy’s bijzondere verhaal? Check haar podcast en deel hem met iedereen die gelooft in een duurzame thuisverpleging en eerstelijn. Van professional tot particulier. Want uiteindelijk willen we allemaal vooruit.

 

Gepost op 20 dec 2023

Andere nieuwsartikels