Remgeld in de zorg: drempel of hefboom?

22 september 2025

Is remgeld bedoeld om zorgconsumptie af te remmen, zorg betaalbaar te houden, of om zorgverstrekkers correct te vergoeden?

Het is zelden mijn gewoonte om vooral vragen te stellen. Maar als het over remgeld gaat, maak ik graag een uitzondering.

Waarom? Omdat het in de thuisverpleging – en in de zorg in het algemeen – steeds vaker een ongemakkelijke discussie wordt. Omdat het debat gepolariseerd is, gebaseerd op aannames en emoties in plaats van feiten.

En omdat remgeld plots alles moet oplossen:

1. Tekorten in de staatskas
2. Een tekort aan zorgverstrekkers
3. Verhoogde vergoedingen voor zorgverleners
4. Oneigenlijk gebruik van zorg... en waarschijnlijk nog meer.

Zoals altijd zijn er believers én non-believers.

Feit is: verhoging van remgeld zet aan tot nadenken. Maar wie moet er nadenken? En over wat?

Voor patiënten zijn er beschermingsmechanismen zoals de maximumfactuur (MAF). Voor zorgverstrekkers kan doordacht remgeld leiden tot een eerlijkere vergoeding. Voor de overheid lijkt het soms een makkelijke besparing – maar dan zonder de MAF mee te rekenen.

Toch blijft de vraag: Waarom is er nog geen heldere, uniforme regeling? Waarom is het beleid per sector zo versnipperd? Waarom wordt remgeld niet doelgericht ingezet?

Remgeld kan een nuttig instrument zijn:  
 om overconsumptie te vermijden,  
om zorg naar de juiste professional te leiden,
om betaalbaarheid te bewaken,  
om zorg aantrekkelijk te houden als beroep.

Maar dat lukt alleen als alle betrokkenen bereid zijn tot een open, onderbouwd gesprek. Op vandaag is er enkel twijfel en onduidelijkheid. En laat het ons over één ding allemaal eens zijn: zorg is te belangrijk om te laten groeien op twijfel.

Willy Vertongen, CEO Mederi