'Dag van de Verpleging' of 'Dag van de Verpleegkundige'?

12 mei 2026

12 mei – één dag, één blaadje uit de scheurkalender.

Maar is het wel ’Dag van de verpleging’? Noemen we vandaag niet beter ‘Dag van de verpleegkundige’? Voor velen is die benaming een detail, maar het is een wereld van verschil.

Laat het vandaag alsjeblieft eens ‘Dag van de verpleegkundige’ zijn: de persoon in het zorgsysteem. De motor, degene die het DOET, de ogen, oren en voelsprieten van de patiënt. Dat zegt meer dan de dag van het anonieme systeem ‘de verpleging’.

Florence Nightingale – de grondlegger van de moderne verpleegkunde aan wie we deze dag te danken hebben – was ook geen systeem: ze was een mens, een pionier die het verschil maakte. Net zoals de mensen in het zorgsysteem dat vandaag nog steeds doen.

Nu we het toch hebben over het zorgsysteem: het houdt ons bezig, het staat onder druk. Het is nu stilaan duidelijk dat correcte zorg aanbieden voor iedereen een uitdaging is die niet door één maatregel of één beroepsgroep kan opgelost worden. Maar het dient gezegd: verpleegkundigen spelen in dit vraagstuk een meer dan cruciale rol.

We verzamelen data, analyseren deze data en trekken conclusies: te weinig, te veel, het moet anders… en vervolgens gaan we op zoek naar (wonder)oplossingen, zoals technologie en AI. Deelfacetten die belangrijk zijn, maar die tegelijk voorbijgaan aan de vraag: waarom kiezen mensen ervoor om verpleegkundige te worden?

Laat het ons vandaag, op de ‘Dag van de verpleegkundige’, dan maar eens over een andere boeg gooien en focussen op de waarde die ‘zorg voor anderen’ heeft. Want diegenen die zorgen voor anderen – of betrokken zijn bij de zorg voor naasten – zijn een essentiële schakel bij preventie en zelfzorg, de basis voor een gezond leven en het voorkomen of beperken van aandoeningen.

Het is goed dat daar genoeg aandacht aan besteed wordt, maar laat ons niet blind zijn voor de mensen die voorbij deze fase zitten. Sommigen hebben bijvoorbeeld het geluk omringd te zijn door de onbetaalbare inzet van mantelzorgers die zelfzorg en preventie hoog in het vaandel dragen. Maar onze samenleving bestaat nu eenmaal niet enkel uit mensen die daarvoor kunnen kiezen.

Het is precies daar dat verpleegkundigen professioneel het verschil maken. Zonder belerend te zijn, zonder te oordelen. Ze blijven de mens zien, de mens met noden. Ze beschikken over een unieke combinatie van kennis, kunde en verantwoordelijkheid die je zelden in één beroep terugvindt. En het is precies daar dat verpleegkundigen onvervangbaar zijn.

Ze kiezen ervoor om met een enorme bagage aan competenties mens te zijn bij de mensen. Bovendien kiezen ze ervoor om in hun schaarse tijd bij de patiënt de dingen te doen die er écht toe doen en niet bedolven te worden door administratie.

We horen het vaak van verpleegkundigen: we doen het voor onze patiënten. Gelukkig kunnen ze er (meestal) ook in één ademteug bij zeggen dat de dankbaarheid van hun patiënten hen de energie geeft om verder te doen.

Verpleegkundigen zijn dus bijzonder, maar niet op een mysterieuze of “heroïsche” manier. Als we het riedeltje van de “helden” blijven aanhouden, bestendigen we het idee dat verpleegkundigen voldoende waardering krijgen via een heldenstatus en dat ze hun beroep dan maar onderbetaald moeten uitoefenen. De waarde die ze terugkrijgen zit dan zogezegd in de vervulling van hun ‘roeping’. Het is de ideale manier om alle betrokkenheid in handen van professionele hulpverlening te leggen, in tijden waar nu net de brede maatschappelijke betrokkenheid in zorg van iedereen verwacht wordt.

Laat ons verpleegkundigen dus alle dagen van het jaar correct waarderen voor wat ze doen en hen de kans geven om de meest belangrijke zingeving – professioneel zorgen voor anderen – ten volle te beleven.

Niemand is ooit aan verpleging begonnen omwille van de regeltjes. Iedereen is begonnen omwille van de goesting en het belang van zorgen voor mensen.

Laat ons dan ook daar het evenwicht in bewaren: don’t kill the passion.